Mad Painter - Island Poetry (Review)

«Island Poetry: Εκεί που το Hammond συναντά ξανά το ’70s rock!»

Υπάρχουν μπάντες που κοιτάζουν πίσω από νοσταλγία. Και υπάρχουν κι εκείνες που κοιτάζουν πίσω επειδή θεωρούν πως εκεί βρίσκεται ακόμη κάτι που αξίζει να ειπωθεί. Οι Mad Painter ανήκουν ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Με το τρίτο τους studio album, “Island Poetry”, το συγκρότημα από τη Βοστώνη δεν προσπαθεί να κρύψει τις ρίζες του. Αντίθετα, τις κάνει σημαία και χτίζει πάνω τους ένα album που θέλει να μυρίζει Hammond, ενισχυτές, ιδρώτα και κλασικό rock ’n’ roll.

Το album ακολουθεί το “Splashed” του 2023, αλλά υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά. Εκείνος ο δίσκος αντλούσε υλικό από διαφορετικές περιόδους, ενώ το “Island Poetry” δημιουργήθηκε πολύ περισσότερο ως συλλογική δουλειά της σημερινής σύνθεσης. Το αποτέλεσμα περιγράφεται από την ίδια την μπάντα ως πιο focused, πιο heavy και περισσότερο αντιπροσωπευτικό του ήχου που έχει σήμερα.

Η «ποιητική» του νησιού

Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος. Οι Mad Painter δημιούργησαν γύρω από το album μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα: άνθρωποι σε ένα τροπικό νησί, συγκεντρωμένοι γύρω από μια φωτιά κάτω από την πανσέληνο, τραγουδώντας, διαλογιζόμενοι και απομακρυσμένοι από τον θόρυβο της καθημερινότητας.

Αυτό το φανταστικό σκηνικό λειτουργεί περισσότερο ως πνευματική κατάσταση παρά ως κυριολεκτικό concept. Είναι η ιδέα της απομάκρυνσης από τις καθημερινές πιέσεις ώστε να δημιουργήσεις ελεύθερα. Κάτι που συνδέεται και με τον Kevin Ayers και την εικόνα του καλλιτέχνη που αποσύρεται σε ένα νησί για να δημιουργήσει με τους δικούς του ρυθμούς.

Και αυτή η αίσθηση ελευθερίας φαίνεται να είναι σημαντική για το album. Το “Island Poetry” δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται να ακολουθήσει μία και μοναδική φόρμα. Αντίθετα, αφήνει το rock να κινηθεί όπου θέλει.

Hammond πρώτα. Μετά όλα τα υπόλοιπα.

Αν υπάρχει ένα όργανο που αποτελεί την πραγματική ταυτότητα των Mad Painter, αυτό είναι το Hammond organ.

Στο “Island Poetry” δεν λειτουργεί ως background διακόσμηση. Είναι πρωταγωνιστής. Μπαίνει δίπλα στην κιθάρα, συνομιλεί μαζί της, παίρνει solos και πολλές φορές οδηγεί ολόκληρο το τραγούδι. Είναι ακριβώς αυτή η προσέγγιση που παραπέμπει στους Deep Purple και τους Uriah Heep, δύο από τις σημαντικότερες αναφορές της μπάντας.

Και γύρω από αυτό χτίζεται όλο το υπόλοιπο οικοδόμημα: κιθάρες με χαρακτήρα, γεμάτο μπάσο, οργανικά drums και layered vocals.

Το σημαντικό είναι πως, παρά τις δεκάδες αναφορές που μπορεί κάποιος να εντοπίσει, το album δεν μοιάζει σχεδιασμένο σαν ένα απλό tribute στις μπάντες των ’70s. Η ίδια η μπάντα μιλά για διαφορετικές επιρροές που περνούν μέσα από το ίδιο Hammond-led sound και την ίδια παραγωγική προσέγγιση.

Τα κομμάτια που ξεχωρίζουν

Debt Collector

Το album ανοίγει με το “Debt Collector”, ένα κομμάτι που βάζει από νωρίς στο τραπέζι το βασικό όπλο της μπάντας: Hammond και κιθάρα να παλεύουν για χώρο, blues-rock βάση και μια έντονη ’70s αισθητική.

Οι διαθέσιμες κριτικές αναφέρουν χαρακτηριστικά το πλούσιο Hammond, τα backing vocals και το οργανικό interplay κιθάρας και πλήκτρων, ενώ το organ solo οδηγεί φυσικά σε ένα bluesy κιθαριστικό solo.

Δεν χρειάζεται να γίνει πιο περίπλοκο από αυτό.

Είναι rock.

Empty Bottles

Το “Empty Bottles” αλλάζει ελαφρώς κατεύθυνση, πηγαίνοντας προς το boogie και το Status Quo-style groove.

Όμως πίσω από τον τίτλο υπάρχει κάτι πιο σκοτεινό. Το τραγούδι συνδέεται με την απομόνωση και την αβεβαιότητα της περιόδου του lockdown, αλλά αντί να παραδοθεί στην απαισιοδοξία, επιλέγει την επιμονή και την ελπίδα. Οι φωτεινές κιθάρες, το ζεστό organ και τα layered vocals ενισχύουν ακριβώς αυτή την αντίθεση.

Και αυτό είναι ένα από τα στοιχεία που βοηθούν το “Island Poetry” να μην καταλήγει απλώς σε μια άσκηση vintage αισθητικής.

Spin Your Ventilator

Εδώ οι Mad Painter πατάνε γκάζι.

Το “Spin Your Ventilator” είναι το κομμάτι που συμπυκνώνει ίσως καλύτερα την πιο άγρια πλευρά του album. Γρήγορο, bluesy, γεμάτο Hammond και κιθαριστική ένταση, κινείται σε μια λογική hard rock που θυμίζει έντονα την εποχή του Brian Johnson στους AC/DC.

Και το χιούμορ είναι μέρος της συνταγής.

Οι στίχοι του Dmitry M. Epstein παίζουν με τα διπλά νοήματα και την υπερβολή, δημιουργώντας ένα τραγούδι που δεν παίρνει τον εαυτό του υπερβολικά σοβαρά. Η μουσική, αντίστοιχα, είναι αρκετά «βρώμικη» και ανεξέλεγκτη ώστε να υποστηρίξει αυτή την προσέγγιση.

Κιθάρα και Hammond βρίσκονται ξανά στο κέντρο, με το groove να περιστρέφεται σχεδόν σαν τις λεπίδες του ίδιου του ventilator.

Όταν το album ανοίγει τα φτερά του

Το ενδιαφέρον στο “Island Poetry” είναι ότι δεν μένει κολλημένο στο hard rock.

Το “Nektarized” μεταφέρει τον δίσκο σε πιο ψυχεδελικά και space-rock μονοπάτια, ενώ κομμάτια όπως τα “Shadow of the Words”, “Two Horsemen” και “I Am The King” δείχνουν διαφορετικές πλευρές της μπάντας.

Το “Two Horsemen” έχει αναφερθεί για το twin-guitar στοιχείο του και μια πιο ιδιαίτερη, σχεδόν κινηματογραφική αίσθηση, ενώ το “I Am The King” ξεκινά με piano και οδηγείται σε μια πιο υπαρξιακή και θεατρική κατεύθυνση.

Από την άλλη, το “Stand Your Ground” κουβαλά μια πολύ πιο heavy ιστορία, καθώς προέρχεται από παλαιότερη σύνθεση του Alex Gitlin που είχε γραφτεί με στόχο ένα metal τραγούδι επηρεασμένο από τον Lemmy.

Αυτές οι μεταβολές είναι που δίνουν στο album την αίσθηση ενός πραγματικού 70s rock record: όχι όλα ίδια, αλλά όλα μέρος του ίδιου κόσμου.

Η φωνή και η μπάντα

Στο κέντρο βρίσκεται ο Alex Gitlin, στα φωνητικά και το Hammond/piano, με τους Al Hendry στα drums, Kenne Highland στο μπάσο, Al Naha στην κιθάρα και Julie Gee στα backing vocals, ενώ στο album συμμετέχει επιπλέον η Sharon Crumrine στα backing vocals.

Η φωνή του Gitlin έχει αυτή τη χαρακτηριστική classic-rock χροιά που ταιριάζει απόλυτα στο υλικό. Σε αρκετές κριτικές έχει συγκριθεί με τον David Coverdale — κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο συνδυάζει δύναμη και μελωδικότητα.

Όμως το πραγματικό highlight παραμένει η χημεία ολόκληρου του σχήματος.

Κανένα όργανο δεν μοιάζει να υπάρχει απλώς για να γεμίσει χώρο.

Οι στίχοι και το κλείσιμο με Uriah Heep

Έξι από τα δώδεκα τραγούδια περιλαμβάνουν στίχους του συγγραφέα και μουσικού δημοσιογράφου Dmitry M. Epstein, ο οποίος έχει ήδη συνεργαστεί με τους Mad Painter σε αρκετές από τις συνθέσεις του δίσκου.

Και φυσικά, το album ολοκληρώνεται με το “Circle of Hands” των Uriah Heep.

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο φυσικό φινάλε.

Οι ίδιοι οι Mad Painter έχουν εξηγήσει ότι οι Uriah Heep αποτελούν το σημείο όπου συναντώνται οι μουσικές καταβολές όλων των μελών, ενώ το τραγούδι είχε ήδη θέση στο live set τους. Η επιλογή να κλείσει το album με αυτό είναι ουσιαστικά ένας φόρος τιμής σε μία από τις βασικότερες ρίζες του ήχου τους.

Συμπέρασμα

Το “Island Poetry” μοιάζει να είναι ένα album που δεν ενδιαφέρεται να ζητήσει άδεια για να αγαπά το παρελθόν.

Οι Mad Painter παίρνουν το Hammond, τα μεγάλα riffs, τα boogie grooves, τις θεατρικές ενορχηστρώσεις, τις blues-rock μελωδίες και την αισθητική των ’70s και τα περνούν μέσα από τη δική τους σύνθεση.

Το σημαντικότερο όμως είναι πως πίσω από όλη αυτή τη vintage αισθητική υπάρχει η διάθεση για τραγούδια. Μελωδίες που μένουν, riffs που λειτουργούν, φωνητικά που έχουν χαρακτήρα και μια μπάντα που φαίνεται να απολαμβάνει πραγματικά αυτό που κάνει.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο ατού του.

Σε μια εποχή όπου το rock συχνά προσπαθεί να γίνει πιο γρήγορο, πιο μοντέρνο και πιο γυαλισμένο, οι Mad Painter κάνουν κάτι πολύ απλούστερο:

Ανεβάζουν το Hammond, ανοίγουν τους ενισχυτές και παίζουν rock.

Το “Island Poetry” κυκλοφορεί στις 9 Οκτωβρίου 2026 μέσω Epictronic.

Το tracklist του "Island Poetry":

1. Debt Collector

2. Empty Bottles

3. Spin Your Ventilator

4. Suit Of Worries

5. You Dreamed I Was In Love

6. Nektarized

7. Shadow of the Words

8. Two Horsemen

9. Tommy Lost It All

10. I Am The King

11. Stand Your Ground

12. Circle Of Hands

STEVIL